Zdrowy pies wygląda i zachowuje się normalnie, tzn.
jest aktywny - odpowiednio do swojego temperamentu, ma dobry
apetyt, błyszczącą sierść i wyraziste, czyste oczy. Celem i
obowiązkiem właściciela jest utrzymanie psa w zdrowiu i
dobrej kondycji.
Pies jest zwierzęciem, które pierwotnie żyło w stadach i
jego cechy psychiczne przystosowane są do życia w stadzie.
Żyjąc w rodzinie ludzkiej traktuje ją jak sforę psów, w
której potrafi doskonale znaleźć miejsce dla siebie. Gdy
zaczyna mu coś dolegać, instynkt istoty stadnej podpowiada
mu, że dolegliwościami nie należy się chwalić i obnosić się
z nimi, bo stado nie lubi chorych i może go odpędzić... W
tej sytuacji dopóki pozwalają mu na to możliwości
adaptacyjne jego organizmu pies nie okazuje objawów choroby.
Dlatego początkowo szczególnie nowemu właścicielowi trudno
rozpoznać chorobę pupila. Psa należy bacznie obserwować i
jeśli coś zmienia się w jego wyglądzie lub zachowaniu należy
zwrócić się do lekarza weterynarii. Lepiej uczynić to dwa
razy za dużo, niż jeden raz za mało! Tym bardziej że łatwiej
leczy się choroby w stadium początkowym (ostrym lub
podostrym) niż wtedy gdy przejdą w stan przewlekły. Gdy pies
jest tak chory, że organizm jego nie może sobie poradzić i
zawodzą u niego mechanizmy regulacyjne, mogą pojawić się
objawy kliniczne, które pomogą rozpoznać lekarzowi większość
chorób, a ponieważ pies nie potrafi mówić, właściciel musi
zrelacjonować przebieg choroby u swojego zwierzaka.
Oto niektóre podstawowe symptomy chorób:
Biegunka - może być wywołana infekcją bakteryjną lub
wirusową, inwazją pasożytów, nieodpowiednim pokarmem
(również jedzeniem śniegu, czy też pokarmów z lodówki) co
powoduje zakłócenie równowagi biologicznej w jelitach,
prowadząc do zapalenia błony śluzowej jelit. Stolec wtedy
może być luźny, wodnisty, śluzowaty, podbarwiony krwią itd.
Biegunka jest groźnym dla organizmu stanem prowadzącym do
odwodnienia, którego nie należy bagatelizować, szczególnie
jeśli towarzyszą jej wymioty.
Wymioty - sporadyczne nie zawsze są objawem choroby,
mogą zdarzyć się psu, który zbyt szybko i za dużo zjadł.
Częste wymioty to stan bardzo poważny, który może być
spowodowany chorobą zakaźną, zatruciem, połknięciem ciała
obcego. Prowadzą do poważnych zaburzeń w organizmie
szczególnie, gdy przebiegają razem z biegunką, wtedy muszą
być intensywnie i fachowo leczone.
Gorączka - sygnalizuje walkę organizmu z infekcją
wirusową lub bakteryjną, albo stanem zapalnym. Jest groźnym
dla organizmu stanem i koniecznie musi być leczona.
Zewnętrznymi objawami gorączki są; osowienie, brak apetytu,
osłabienie, czasem suchy i gorący nos, wyczuwalnie
cieplejsze ciało niż normalnie. Normalna temperatura u psa
waha się w granicach między 38,00C, a 39,00C. Stan
podgorączkowy jest, gdy temperatura przekroczy 39,00C do
39,30C, powyżej 39,30C to gorączka. Temperatura powyżej
41,70C - stan agonalny. Temperatura poniżej 37,50C -
hypotermia - jest też szkodliwa i wymaga konsultacji
lekarza.
"Saneczkowanie" - oznacza bolesność lub świąd okolicy
odbytu przy zatwardzeniu, zarobaczeniu, alergii, zapaleniu
gruczołów przyodbytowych, utkwieniu w okolicy odbytu ciała
obcego, np. źdźbła trawy. Konieczna wizyta u lekarza
weterynarii.
Potrząsanie głową - świadczy o zapaleniu ucha na tle
alergicznym lub infekcyjnym (ropnym), przepełnieniu ucha
patologiczną woskowiną, utkwieniu w przewodzie słuchowym
ciała obcego, np. źdźbła trawy lub zboża. Konieczna, fachowa
konsultacja i leczenie weterynaryjne.
Kulawizna - może być wywołana stłuczeniem,
zwichnięciem, zapaleniem, zużyciem stawu, złamaniem kości,
zranieniem, zerwaniem ścięgna lub mięśnia, a nawet
niewydolnością krążenia, takimi starczymi niedomaganiami
jak; reumatyzm, czy paraliż. Wymaga konsultacji lekarza.
Kaszel i kichanie - są objawami przeziębienia,
zapalenia gardła i krtani, ale także utkwieniem ciała obcego
w części nosowo-gardłowej lub też podrażnieniem czynnikami
alergicznymi (pyłki kwiatów) i drażniącymi gazami (np.
spaliny).
Przykra woń z pyska - świadczyć może o zaawansowanym
osadzie nazębnym, zepsutych zębach, zapaleniu przyzębia
(paradentoza) i dziąseł, a także o złym odżywianiu lub
nieżycie żołądka czy przełyku. Należy zasięgnąć porady
lekarza weterynarii.
Guzy, obrzmienia podskórne lub śródskórne - mogą być
łagodnymi lub złośliwymi tworzącymi się nowotworami, lub też
ropniami czy kaszakami. Konieczna wizyta u lekarza.
Drapanie się i wygryzanie - może być wywołane alergią
skórną (np. na ukąszenia owadów - pcheł), egzemą, która
wymaga długotrwałego leczenia.
Najlepiej jeśli chorego psa bada i leczy zawsze ten sam
lekarz weterynarii, gdyż lepiej go zna i łatwiej będzie mu
postawić właściwą diagnozę. Dlatego nie powinno się zmieniać
lekarza, jeśli mamy do niego zaufanie. Najtrudniej leczyć
psy "zwiedzające" wszystkie okoliczne lecznice, gdyż
najczęściej zastosowano już wszystkie możliwe "wynalazki
medyczne". Lekarz naszego pupila powinien stać się lekarzem
domowym, co nie znaczy, że przychodzi do naszego domu.
Lekarze weterynarii wolą przyjmować u siebie w gabinecie, w
asyście fachowego pomocnika, z odpowiednim sprzętem i
odpowiednim asortymentem leków (których w odpowiedniej
ilości nie sposób ze sobą zabrać), gdzie psy są bardziej
zdyscyplinowane i trochę onieśmielone, niż w dającym
poczucie pewności otoczeniu własnego domu. Tak jak nasi
lekarze "ludzcy" nie bardzo lubią, gdy sami stawiamy
diagnozę i na własną rękę bierzemy leki, tak i lekarze
weterynarii nie cenią sobie orzeczeń właściciela i
aplikowania leków zwierzakowi, gdyż może okazać się to
bardzo niebezpieczne (są leki dobrze tolerowane przez ludzi,
które podane psu lub kotu, mogą wywołać ciężką chorobę, a
nawet zgon). Lekarze weterynarii doceniają precyzyjne
opisanie objawów choroby i okoliczności jej powstania -
musimy mówić w imieniu psa. |
