Psy rasy Mops

Mops - historia i opis rasy Serwis Molosy.pl, rok 2002
Mops jest typowym molosem z mocną okrągłą głową, masywnym kośćcem i typową grubą pomarszczoną skórą. Pierwsze zapiski, mówiące o małych psach z krótką kufa znajdujemy u Konfucjusza w 1700 roku p.n.e. W Ameryce południowej, na obszarze Chincha w środkowej i północnej części wybrzeża Peru już w czasach prekolumbijskiej żyły psy przypominające mopsa lub buldoga francuskiego. Nazwane zostały buldogiem chincha. Dowodem na to są liczne figurki i gliniane naczynia, które dają plastyczny obraz tej miniaturowej rasy buldoga.
Widać, że artyści starali się odtworzyć wytrzeszczone oczy i liczne fałdy na głowie i w części twarzowej psa. Jednak buldog chincha nigdy nie był tak krótkonosym psem jak dzisiejsze mopsy, buldogi francuskie czy angielskie. Jednak podobizny psów różniły się od siebie na przykład kształtem uszu, można zaobserwować psy o uszach stojących jak u nietoperza, zaokrąglonych co wskazywać może na kopiowanie ich w ówczesnych czasach jak również lekko złamane. Nie można jednak stwierdzić żadnego podobieństwa genetycznego do buldożka czy mopsa, gdyż buldog chincha zniknął wraz z upadkiem kultu Inków. Nie ma jednoznacznego wyjaśnienia powstania rasy. Jak w przypadku wielu ras psów, tak i rozpatrując pochodzenie mopsa, należy przytoczyć kilka teorii. Część kynologów wskazuje na pochodzenia mopsa od buldogów i duńskich małych psów. Inni wskazują na przodków tej rasy jako na mastifa tybetańskiego, określając mopsa jako miniaturową wersję mastifa. Nie wiadomo również w jaki sposób pies ten dostał się do europy, gdyż niektórzy autorzy twierdzą, że pochodzi on z Chin lub Rosji. Jeżeli przyjąć by teorię o chińskim pochodzeniu mopsa, należy zastanowić się w jaki sposób zwierzęta te znalazły by się w Europie.	Figurka buldoga chincha znaleziona w Trujillo w północnym Peru, H. Raber, Encyklopedia psów rasowych, Tom I, Oficyna Wydawnicza Multico, Warszawa 1999,www.multicobooks.com.pl
Jedynym wyjaśnieniem takiego stanu rzeczy mógł by być jedwabny szlak, który istniał za czasów dynastii Chi’in w 225-206 roku p.n.e. Możliwe jest, że oprócz jedwabiu, papieru i innych rzeczy drogą tą podążały również zwierzęta. Później udoskonalając handel zaczęto również używać transportu morskiego. Portugalczycy i Holendrzy utrzymujący z Chinami ożywione stosunki, oprócz towarów mogli także przywozić mopsy, które ze swoją spłaszczoną kufa stanowiły nie lada atrakcję. Opierając się na wizerunkach i obrazach można orientacyjnie datować pojawienie się mopsa w Europie na 1425 rok. Aż do roku 1914 mopsowate psy w Chinach znane były pod nazwą „lo-chi-ang-sze” lub „lo-sze”, w Anglii natomiast nazywano je mopsami pekińskimi lub mopsami holenderskimi. Nazwa holenderskie może wywodzić się stąd, że do Anglii sprowadził je w 1689 roku Wilhelm Orański. We Francji mops nazywany był potocznie dutch mastifem lub carlinem od formy teatru ludowego. Natomiast Angielska nazwa pug pochodzi od łacińskiego pugnus oznaczającego pięść, którą przypomina głowa mopsa.	Figurka leżącego buldoga chincha znaleziona w Trujillo w północnym Peru, Encyklopedia psów rasowych, op. cit.
Funkcjonowało jeszcze kilka innych określeń tej rasy takich jak camuse lub turquet oznaczającego psa o skróconym pysku, w Hiszpanii dogouillo, we Włoszech gagangilo Camuso. Słowo mops pochodzi przypuszczalnie od niderlandzkiego czasownika mopperen oznaczającego tyle co mruczeć lub brzęczeć, również chrapać w półśnie. Czasownik sich mopsen w języku niemieckim i mope w angielskim oznacza nudzić się, a ponieważ mops ma ponury wyraz pyska, słowo to wydaje się doskonale do niego pasować. Mopperen pochodzi od starowysokoniemieckiego mup oznaczającego wykrzywiać twarz i robić miny. W śreniowysokoniemieckim istniało słowo muff oznaczające tyle co krzywic usta Mop w staroangielskim to stroić miny. We Włoszech około 1550 roku w komediowych przedstawieniach teatralnych mopsy występowały w zastępstwie małpek. Często musiały wykonywać sztuczki polegające na chodzeniu na tylnich łapkach obwieszone dzwoneczkami i przebrane za ludzi.
Na temat mopsów krąży wiele legend, jedna z nich mówi o tym, że jeden z mopsików uratował Wilhelmowi Orańskiemu życie szczekając, gdy zamachowcy chcieli go zabić. Rasa ta na wiele lat była związana z rodem Orańczyków, którzy po przybyciu w 1688 roku do Angli przywieźli ze sobą mopsy z zawiązanymi pomarańczowymi kokardkami oznaczającymi przynależność do rodu Orańczyków. W Holandii mops stał się symbolem Prinsgezinden, a więc zwolenników rodu Orańczyków. Kolejna z legend mówi o mopsiku księcia Wirtembergi, który przebywał z nim podczas bitwy w Turkami pod Belgradem. Ponoć piesek zaginął, a pewnego dnia odnajdując drogę powrotną pojawił się w swojej ojczyźnie. Pośmiertnie piesek ten został uhonorowany pomnikiem przez swojego pana.	Srebrny wisiorek jako symbol przynależności do Zakonu Mopsów (1772). Encyklopedia psów rasowych, op. cit.
Mops jako jedyny pies w historii ludzkości stał się symbolem zakonu. W roku 1738 papież Klemens XII pod karą ekskomuniki zabronił katolikom przynależności do loży masońskiej. Z Francji loże masońskie rozprzestrzeniły się także na Niemcy, gdzie zrezygnowały z przysięgi, zadowalając się słowem honoru, przyjmowały także kobiety i składały się prawie wyłącznie z ludzi szlacheckiego pochodzenia. Jedno z tych towarzystw nazywało się Zakonem Mopsów. Został on pierwotnie założony przez katolików, później w przeważającej ilości należała do niego ewangelicka szlachta. Mops, którego trzymano właśnie w tych kręgach, uważany był za symbol wierności, zaufania i stałości. Członkowie Zakonu Mopsów nosili na szyi srebrny medalion z wizerunkiem mopsa.[2] Należy również wspomnieć, że od porządku XVII wieku aż do roku 1880 mopsom kopiowano uszy, jednak zwyczaj ten został na wyraźne życzenie króla Edwarda VII zaniechany.
Pod koniec XIX wieku popularność mopsa drastycznie spadła. Krzyżowano go z innymi rasami, jednak bez większego rezultatu. Nie jest do końca znana ta nagła zmiany gustów. Jednak kilku zamiłowanych hodowców angielskich podjęło próbę zachowania tej wspaniałej rasy psów. Byli nimi lord i lady Willoughby d’Eresby i pana Morrisona. W ten sposób powstały dwie linie hodowlane, które od nazwy właścicieli zaczęto nazywać mopsami Willoughby o maści kamienno - szarej z czarną maską i mopsami Morrisona o żółtej maści i jaśniejszej masce.W roku 1860 do linii hodowlanych dołączyły również dwa mopsy zabrane przez odziały brytyjskie ze zdobytego przez nich cesarskiego pałacu w Pekinie.
W roku 1878 lady Brassey przywiozła z Chin czarne mopsy z białymi znaczeniami na klatce piersiowej, które były nazywane mopsami z chińskim podpalaniem. Od roku 1890 stworzono oddzielną klasę dla czarnych mopsów. W Niemczech z niewyjaśnionych powodów krzyżowano mopsy z pinczerami krótkowłosymi, co doprowadziło do powstania psów większych dochodzących do 13 kg z wyraźnie zarysowaną czarną pręgą na grzbiecie. Po II Wojnie Światowej nazywano je mopsami staroniemieckimi. Mops jest niezwykle miłym psem do towarzystwa. Jego uczuciowe, serdeczne i radosne usposobienie sprawia, że coraz częściej znajduje się w rękach hodowców. Bardzo przywiązany do właściciela, cierpi przy każdym rozstaniu. Mopsik mimo małego wzrostu jest dużym psem w małym ciele. Czujny, ale nie szczekliwy zawsze powiadamia o gościach pod drzwiami. Całkowicie pozbawiony agresji powinien być otoczony czułą opieką i chroniony przed większymi psami.	Hejko Płowy Ornament
Mops nie ma dość siły aby mógł się obronić w razie napaści przez innego psa. Zaatakowany na pewno poniesie duże obrażenia lub nawet przypłaci je życiem. Mopsiki rozwinęły własny sposób porozumiewania się z właścicielem za pomocą wydawanych przez siebie dźwięków składających się z sapnięć, chrząknięć i dźwięków nosowych. Idealną przestrzenią życiowa dla tej rasy jest mieszkanie, gdyż nie potrzebuje długich spacerów. Nie nadaje się do życia na dworze.
Zobacz również Galerię Molosów kliknij tu! lub na baner
Zobacz film o rasie Mops
Serwis Molosy.pl www.molosy.pl www.KlubMolosa.pl Nowa Era Molosa	Chcesz przeczytać wzorzec FCI rasy Mops? kliknij tu!
Źródło: Hans Raber, Encyklopedia Psów Rasowych, tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999 www.multicobooks.com.pl