Psy rasy Mastif Hiszpański

Mastif Hiszpański - historia i opis rasy Serwis Molosy.pl, rok 2002
Historia mastifa hiszpańskiego podobnie jak innych psów pilnujących stad w Hiszpanii i Portugalii sięga prawdopodobnie czasów, kiedy to duże psy pasterskie i obronne przywiezione zostały przez Fenicjan. Prawdopodobnym jest również fakt, że mastif istniał w Hiszpanii już w czasach przedchrześcijańskich. Takie wrażenie odnieść można analizując pochodzenie nazwy rasy. Słowo mastin ma dwa źródła. Pierwsze wywodzi się z łacińskiego słowa masuentus oznaczającego w wolnym tłumaczeniu tyle, co oswojony, łagodny lub też udomowiony. Drugą możliwością jest, że słowo mastin powstało również od łacińskiego słowa mastibe oznaczającego pasterza stad. Fakt ten, świadczyć może o bardzo starym pochodzeniu mastifa hiszpańskiego. Pierwsze wzmianki dotyczące mastifa iberyjskiego pojawiają się już u Wergiliusza pomiędzy 70 a 19 rokiem p.n.e.
Dawał on wskazówki na temat odżywiania mastifa iberyjskiego, tak, aby stał się on najlepszym stróżem i obrońcą stad. Kolejnego mastifa iberyjskiego znaleźć można w dziełach Piliniusza około 23-79 roku n.e. Collumella (I wiek n.e.) donosi o mastifie zwanym inaczej psem do bydła: nadające się do bydła mastify są przeważnie kolory białego, ponieważ tak lepiej odróżniają się od wilków, z którymi walczyć muszą w ciemnościach świtu. Pierwszy dokładny opis wyglądu mastifa hiszpańskiego znajdujemy u Alonsa de Herrera w wydanym w Madrycie w roku 1740 dziele Agricultura Genaral. Wskazuje on na to, że prawidłowo zbudowany mastif powinien mieć dużą głowę, kufę szeroką i dużą, fafle zwisające poniżej pyska, uszy bardzo duże i obwisłe, jak również oczy duże, błyszczące i żywe. Klatka piersiowa powinna charakteryzować się szerokością, szyja powinna być gruba i krótka, tułów krótki i kwadratowy, łapy silne i owłosione z wyraźnie rozczapierzonymi palcami. Szczek mastifa hiszpańskiego powinien być bardzo głośny i niezwykle przerażający. Już w roku 1864 znajdujemy w hiszpańskim czasopiśmie łowieckim opis wyglądu i zachowania mastifa, który świadczy o tym, że oprócz stróżowania i obrony stad używany były również do polowań na grubą zwierzynę, gdyż jak wspomina autor mastify wykazują dużą siłę i chętnie walczą z wilkami, a nawet je zabijają nadają się lepiej do polowań niż alano.	H. Raber, Encyklopedia psów rasowych, Tom I, Oficyna Wydawnicza Multico, Warszawa 1999, www.multicobooks.com.pl
Mastif hiszpański zawsze był psem wielofunkcyjnym, pilnował stad przed złodziejami i wilkami, polował wraz z myśliwymi jako pies nagonkowy i gończy jak również ze względu na swoją wielkość i siłę był w stanie służyć jako pies wojenny, pociągowy i obrończy
Hodowla mastifa hiszpańskiego tak jak wielu innych psów pasterskich i bojowych odbywała się jedynie z uwzględnieniem cech psychicznych i użytkowych zwierząt. Zazwyczaj pomijany był kolor, wielkość jak również nie starano się pozbyć takich wad jak na przykład przodozgryz i wnętrostwo. Nie dziwi więc fakt, że mastif hiszpański nie był psem jednorodnym w typie. Nawet w roku 1913 Markiz de Monstera wyróżnia trzy typy mastifów hiszpańskich, dzieląc je na mastifa hiszpańskiego, mastifa z Nawarry i mastifa z Leonu. Natomiast mastify z Nawarry podzielił jeszcze na mastify z Aragonii i mastify z Katalonii. Psy te różniły się między sobą długością włosa. Maścią i wielkością wahającą się w granicach od 50 do 75 centymetrów.	Encyklopedia psów rasowych, Tom I, Op. cit.
Pierwsze próby planowej hodowli zbiegły się z powstaniem w roku 1911 Królewskiego Towarzystwa Wspierania Psich Ras w Hiszpanii, które otworzyło pierwsze księgi hodowlanej, do której miały być wpisywane wszystkie psy czystej rasy. Nie wydano jednak żadnych przepisów hodowlanych i nie zezwolono klubom hodowców ras na stworzenie własnych reguł hodowli. Przyczyniło się to do całkowitego wymarcia 11 hiszpańskich ras psów z pierwotnie istniejących 19 w przeciągu 70 lat. Mastify hiszpańskie też przeżyły kryzys, gdyż postęp techniczny, który ukrócił wędrówki stad zmienił system przepędzania owiec na znacznie wygodniejszy i szybszy - przewożenie ich koleją. Ludność powoli przebranżawiała się zasilając nowe sektory gospodarki. Jednym słowem duże psy pasterskie i obronne straciły podstawowe zadania dla których były hodowane. Dopiero w 1946 roku stworzono pierwszy wzorzec mastifa hiszpańskiego. Po ustąpieniu zarządu Królewskiego Towarzystwa w 1979 sytuacja się trochę zmieniła. Nowe kierownictwo zainteresowane zachowaniem ocalałych ras hiszpańskich ustaliło nowy wzorzec dla mastifa i od roku 1981 organizuje kursy dla sędziów. Został założony Asociacion Espanola del Perro Mastin Espanola, a hodowcy wyruszyli na poszukiwanie typowych mastifów w rejonach Estremadura i Leon. Dzisiejsza sytuacja mastifa hiszpańskiego jest dość zadowalająca jeżeli chodzi o ilość przedstawicieli tej rasy. Jednak często zdarza się, że różnice w typie są naprawdę duże. Wynika to z wcześniejszego zaniedbania rasy i późnego stworzenia planowej hodowli. Mastif hiszpański jest silnym pierwotnym psem, który oddany jest swojemu właścicielowi bezgranicznie. W hodowli dąży się do zmniejszenia agresywności tych psów, gdyż warto jest wspomnieć, że właśnie ta cecha była wyjątkowo pożądana przez pasterzy. Współczesny mastif jest zazwyczaj psem łagodnym i szlachetny. W chwilach zagrożenia staje się wyjątkowo stanowczym zwłaszcza, gdy pilnuje i chroni stada lub majątku. Mastif jest psem bardzo inteligentnym i samodzielnym, potrzebującym dużej ilości ruchu. Jego zachowanie znamionuje pewność siebie, jednak znając swoją ogromną siłę nie nadużywa jej bezpodstawnie. Jest świetnym psem ze swej natury stróżującym i obronnym, te zadania często przychodzą mu bez nauki. Wykonuje je naturalnie. Potrzebuje stanowczego lecz zrównoważonego opiekuna, który będzie potrafił uszanować te duże i odważne psy.
Zobacz również Galerię Molosów kliknij tu! lub na baner
Serwis Molosy.pl www.molosy.pl www.KlubMolosa.pl Nowa Era Molosa	Chcesz przeczytać wzorzec FCI psa rasy Mastif Hiszpański? kliknij tu!
Źródło: Hans Raber, Encyklopedia Psów Rasowych, tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999 www.multicobooks.com.pl