Psy rasy Mastif Angielski

Mastif Angielski - historia i opis rasy Serwis Molosy.pl, rok 2002
Na temat powstania słowa mastif jest bardzo wiele spekulacji i teorii. Jedna z nich mówi o tym, że słowo mastif wywodzi się od łacińskiego mastinus i oznacza psa domowego. Według drugiej (Beckmann) słowa mastif należy się dopatrywać od dolnoniemieckiego mast-teve, oznaczającego ciężkiego i niezgrabnego psa. Trzecia mówi natomiast o tym, że nazwa psa powstała również od łacińskiego słowa, tyle, że mixtivus (oznaczającego mieszańca) lub mansuetues (oswojony). Współcześnie mastif angielski znany jest również pod nazwą doga angielskiego. Tak samo, jak nie ma zgodności wśród kynologów co do powstania nazwy mastif, tak samo nie ma jej co do pochodzenia rasy. Wiadomo jest to jedna z najstarszych ras psów. Prawdopodobnie wywodzi się ona z czasów starożytnych. Niektórzy dopatrują się pochodzenia rasy od doga asyryjskiego, lub mastifa tybetańskiego, a nawet od greckiego molosa. Jednak sposób w jaki miały te psy dotrzeć na wyspy brytyjskie jest nieznany. Wiadomo jednak, że wraz z Celtami i Germanami wędrowały wielkie i waleczne psy. Gdy rzymianie przybyli do Anglii zastali tam mastify, których odwaga i siła wywarła na nich wielkie wrażenie. Wraz z rzymianami kilka psów przywędrowało do Rzymu, gdzie walczyły na arenach i służyły jako psy służące do pilnowania.
Celtowie, jako lud awanturniczy i porywczy bardzo cenili sobie psy bojowe. Jeden z ich poetów Anewin, opiewa w VI wieku psy bojowe, które wzięły właśnie udział w zakończonej morderczej bitwie: ”Tylko trzem istotom udało się uciec przed ich siłą, dwóm psom Areona i Cynoma oraz mnie”. Staron (60-100 n.e.) jako pierwszy chyba pisarz donosi o ”psach Brytanii”. Według niego Brytyjczycy oprócz zboża, węgla, srebra i żelaza do rzymskich prowincji na kontynencie eksportowali również futra, niewolników i psy. Przypuszczalnie były to psy myśliwskie oraz psy bojowe walczące na rzymskich arenach. Przypuszczalnie potwierdza to również relacja innego rzymskiego pisarza, Gratiusa Falisicusa (około 60 roku n.e.), który w następujący sposób wychwala brytyjskie psy: ”Gdy należy dokonać niezwykłej pracy i wykazać wielką odwagę, a Mars (rzymski bóg wojny) wzywa do najgorętszej walki, silny molos mniej cię zadowoli, a rzymski pies bojowy nie będzie mógł się z nim (psem z Brytanii) mierzyć w zręczności.” Wielkim protektorem tej rasy był Ryszard Lwie Serce. Wtedy to rasa ta stała się popularna i cieszyła się zaufaniem i szacunkiem jako pies stróżujący i waleczny. Często zdarzało się tak, że dwie rodziny chłopów trzymały jednego mastifa w celu obrony przed dzikimi zwierzętami i złodziejami.	H. Raber, Encyklopedia psów rasowych, Tom I, Oficyna Wydawnicza Multico, Warszawa 1999, www.multicobooks.com.pl
W czasach panowania Elżbiety I w opisach ras psów pojawiło się określenie w dziale kynologicznym psa zwanego mastive lub bandogge. Królowa Elżbieta była zwolenniczka tej rasy i posiadała hodowlę mastifów służących jej do polowania i popularnej rozrywki walk z niedźwiedziami jak również z bykami, wilkami i dzikami. W Anglii walki psów z niedźwiedziami i bykami były bardzo powszechną i uwielbianą rozrywką. Trwało to nieprzerwanie aż do rok 1599, kiedy to Cromwell zabronił walk zwierząt. Po jego śmierci w 1658 roku ten barbarzyński zwyczaj ożył i trwał aż do roku 1835, kiedy to parlament zabronił wszystkich walk z udziałem zwierząt. Jednak mimo wszystko nielegalnie walki były urządzane, ale zamiast byków i niedźwiedzi psy walczyły między sobą. Jednak durze i ciężkie mastify ustąpiły miejsca psom typu bull, a rasa mastifów zaczęła sukcesywnie podupadać. Budowa mastifa w okresie istnienia rasy przechodziła wiele zmian. Zmieniono budowę głowy, która początkowo była duża i lekka na bardziej masywną i o wiele krótszą. Hodowla mastifa prawdopodobnie rozpoczęła się w 1415 roku przez Sir Peers of Lyme Holl'a. W tej kwestii jak i w poprzednich (pochodzenie nazwy rasy i psów) istnieje wiele niejasności. Spekulacje dotyczą prawdziwości czystej linii mastifów hodowli Sir Peers, oraz datowania założenia nowoczesnej hodowli. W tej sprawie pojawiają się dwie daty 1820 lub zależy od źródeł rok 1835. Wiadomo jednak na pewno, że w 1872 założono Klub Mastifa, którego celem była poprawa i zachowanie rasy. W kolejnym stuleciu licznie prowadzone wojny zdziesiątkowały populację mastifów. Jednak w 1941 roku mastify zostały uznane w USA przez AKC. W 1945 roku w Anglii było tylko 8 zarejestrowanych mastifów w wieku reprodukcyjnym. Mastif jest psem dużym, mocnym i masywnym o kwadratowej, szerokiej głowie z uszami w kształcie litery V. Głęboko sięgająca klatka piersiowa jest bardzo muskularna i nieznacznie łukowo wygięta z zaokrąglonymi żebrami. Ogon długi, zwężający się ku końcowi, osadzony jest wysoko ale nigdy nie jest noszony powyżej grzbietu. Ubarwienie mastifów jest różnorodne od płowego przez morelowy, czarno-srebrny, pręgowany, ale zawsze pies musi mieć czarną kufę, uszy wierzchołek nosa i okolice oczu. Mastif jest psem na ogół spokojnym i niezwykle uczuciowym, a zarazem łagodnym i wiernym pod warunkiem odpowiedniej socjalizacji i ułożenia. Jest jednocześnie psem odważnym i nieprzekupnym, świetnie stróżującym. Potrafi być jednak bardzo agresywny i niebezpieczny dla obcych. Sam jego wygląd i wielkość sprawia, że ludzie darzą go respektem.
Zobacz również Galerię Molosów kliknij tu! lub na baner
Zobacz film o rasie:
Serwis Molosy.pl www.molosy.pl www.KlubMolosa.pl Nowa Era Molosa	Chcesz przeczytać wzorzec FCI psa rasy Mastif Angielski? kliknij tu!
Źródło: Hans Raber, Encyklopedia Psów Rasowych, tom I, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1999 www.multicobooks.com.pl