KRAJ POCHODZENIA - Niemcy. DATA PUBLIKACJI OBOWIĄZUJĄCEGO WZORCA 13.03.2001
PRZEZNACZENIE: Pies towarzyszący, stróżujący i obrończy 
KLASYFIKACJA FCI: Grupa 2 Sznaucery, pinczery, molosy, szwajcarskie psy pasterskie, rasy pokrewne. Sekcja 2. l Molosy, typ dogowaty. Nie podlegają próbom pracy. 

WYGLĄD OGÓLNY: Dog niemiecki łączy w swoim pięknym, szlachetnym wyglądzie potężną, mocną i zwartą budowę ciała z dumą i elegancją. Poprzez połączenie masywności, szlachetności i harmonii sylwetki ze szczególnie wyrazistą, pełną ekspresji głową, sprawia na obserwatorach wrażenie wspanialej rzeźby. Jest on Apollem wśród psich ras. 
PRAWIDŁOWE PROPORCJE: Sylwetka niemal kwadratowa. Dotyczy tu zwłaszcza samców. Długość tułowia od krawędzi mostka do guza kulszowego - nie powinna przekraczać wysokości w kłębie o więcej niż 5% u samców i l0% u suk. 
GŁOWA: 
Czaszka: W harmonii z resztą ciała, wydłużona, wąska, wyrazista, subtelnie wyrzeźbiona, szczególnie partia pod oczami. Łuki brwiowe dobrze rozwinięte, lecz bez szczególnego uwydatnienia. Odległości od czubka nosa do przełomu czołowego (stopu) i od przełomu czołowego do słabo zaznaczonej potylicy powinny być możliwie jednakowe. Górne linie kufy i czaszki powinny przebiegać równolegle. Głowa widziana z przodu musi sprawiać wrażenie wąskiej, przy czym grzbiet nosa powinien być możliwie szeroki, policzki jedynie słabo zaznaczone, w żadnym razie silnie uwydatnione. Przełom czołowy: Wyraźnie zaznaczony. 
TRZEWIOCZASZKA: 
Nos: Dobrze rozwinięty i wykształcony, szeroki z dużymi otworami. Musi być czarny. Wyjątek stanowią dogi arlekiny, u których czarny nos jest pożądany, ale tolerowany jest również plamisty lub cielisty. 
Kufa: Głęboka i możliwie prostokątna. Dobrze wykształcone kąty wargowe. Wargi ciemno pigmentowane. U dogów arlekinów tolerowane są wargi nie w pełni wybarwione bądź cieliste. 
Szczęki/Zgryz/Zęby: Szczęki dobrze wykształcone, szerokie. Zęby silne, zdrowe i kompletne (42 zęby zgodne z wzorem zębowym). Zgryz nożycowy. 
Oczy: Średniej wielkości, owalne, możliwie ciemne, o żywym, inteligentnym wyrazie i dobrze przylegających powiekach. W przypadku dogów błękitnych dopuszczalne są nieco jaśniejsze oczy. U arlekinów tolerowane są oczy jasne lub różnobarwne. 
Uszy: Z natury wiszące, wysoko osadzone, średniej wielkości. Przednie krawędzie przylegające do policzków. 
SZYJA: Długa, sucha, muskularna, o dobrze wykształconej nasadzie, lekko zwężająca się w kierunku głowy, z wysklepioną linią karku. Powinna być noszona uniesiona, lekko podana do przodu. 
TUŁÓW: 
Kłąb: Jest najwyższym punktem mocnego tułowia, utworzony przegrzebienie łopatek, które wystają ponad wyrostkami kolczystymi. 
Grzbiet: Krótki i zwarty, zbliżony do linii prostej, nieznacznie opadający ku tyłowi. 
Lędźwie: Lekko wysklepione, szerokie i silnie umięśnione. 
Zad: Szeroki, dobrze umięśniony, lekko opadający od kości krzyżowej do nasady ogona i niezauważalnie przechodzący w nasadę ogona. 
Klatka piersiowa: Sięgająca do stawu łokciowego. Dobrze wysklepiona, z sięgającymi daleko do tyłu żebrami. Pierś szeroka, z wyraźnym przedpiersiem. 
Dolna linia: Brzuch dobrze podciągnięty ku tyłowi, tworzy wraz ze spodem klatki piersiowej zgrabnie wygiętą linię. 
OGON: Sięgający do stawu skokowego, osadzony wysoko i szeroko, zwężający się równomiernie ku końcowi. W stanie spoczynku zwieszający się z naturalnym zagięciem, w stanie podniecenia lub w ruchu noszony z lekko szablastym wygięciem, jednak nie wyraźnie ponad linią grzbietu. Niepożądana "szczotka" na ogonie. 
KOŃCZYNY PRZEDNIE: 
Łopatki: Silnie umięśnione. Długie i ustawione ukośnie, tworzą z ramieniem kąt od 100 do 110 stopni. 
Ramiona: Mocne i muskularne, dobrze przylegające, powinny być nieco dłuższe niż łopatki. 
Łokcie: Nie mogą być ani zbyt przylegające, ani odstające. 
Przedramię: Mocne i muskularne, widziane z przodu i z boku - zupełnie proste. 
Staw nadgarstkowy: Mocny, stabilny, tylko nieznacznie wyróżniający się ze struktury przedramienia. 
Śródręcze: Mocne, widziane od przodu proste, widziane z boku nieznacznie nachylone do przodu. 
Łapa: Owalna, dobrze wysklepiona i zwarta („kocia łapa"). Pazury krótkie. mocne i możliwie ciemne. 
KOŃCZYNY TYLNE: 
Cały ich szkielet kostny pokryty jest silnie rozwiniętymi mięśniami, które sprawiają, że zad, biodra i uda są szerokie i zaokrąglone. Tylne kończyny są, patrząc od tyłu, równoległe do kończyn przednich. 
Uda: Długie, szerokie, bardzo muskularne. 
Kolana: Mocne, ustawione niemal dokładnie pod stawem biodrowym. 
Podudzie: Długie, prawie tej samej długości co udo, dobrze umięśnione. 
Staw skokowy: Mocny, stabilny, nie wykręcony ani do wewnątrz, ani na zewnątrz. 
Śródstopie: Krótkie, mocne, ustawione niemal prostopadle do podłoża. 
Łapy: Owalne, dobrze wysklepione i mocno zwarte („kocia łapa"). Pazury krótkie, mocne, możliwie ciemne.
RUCH: Harmonijny, elastyczny, lekki, sprężysty, o długim wy kroku, (przestrzenny). Kończyny oglądane od przodu i od tyłu musza poruszać się równolegle. 
SKÓRA: Napięta, przylegająca, u psów jednobarwnych dobrze pigmentowana, u arlekinów rozkład pigmentu odpowiada występowaniu plam.
SZATA: 
WŁOS: Bardzo krótki i gęsty, gładko przylegający, lśniący. 
UMASZCZENIE: Dogi niemiecki hodowane są w trzech niezależnych zestawieniach umaszczeń: żółte i pręgowane, arlekiny i czarne oraz błękitne. 
ŻÓŁTE: od jasnozłotożółtego do nasyconego złotożółtego. pożądana czarna maska. Niepożądane są małe, białe znaczenia na piersi i na palcach. 
PRĘGOWANE: maść podstawowa od jasnożółtej do złotożółtej z czarnymi, możliwie równomiernymi i wyraźnie rozłożonymi pręgami, przebiegającymi w kierunku żeber. Pożądana czarna maska. Niepożądane są małe, białe znaczenia na piersiach i na palcach. 
BIAŁY Z CZARNYMI PLAMAMI (tzw. Arlekin lub dog tygrysi): maść podstawowa czysto biała, możliwie bez przesiania, z rozłożonymi równomiernie na całym ciele nieregularnymi, poszarpanymi, lakowoczarnymi plamami. Niepożądane są plamy szare lub brązowe. 
CZARNE: lakowoczarne, białe znaczenia są dopuszczalne. Do tej odmiany zalicza się także dogi płaszczowe, u których czarny włos pokrywa płaszczowo tułów, natomiast kufa, szyja, pierś, brzuch, kończyny i koniec ogona mogą być białe oraz dogi o podstawowym umaszczeniu białym z dużymi czarnymi plamami (tzw. dogi płytowe). 
BŁĘKITNE: czysty stalowy błękit, dopuszczalne są białe znaczenia na piersi i na łapach. 
WIELKOŚĆ: 
Wysokość w kłębie: samce co najmniej 80cm, suki co najmniej 72 cm.
WADY: Każde odstępstwo od wzorca należy traktować jako wadę. Jej ocena powinna być proporcjonalna do stopnia tego odstępstwa. 
Wygląd ogólny: Niedostateczne piętno płci, brak harmonii. zbyt lekka lub zbyt ciężka budowa. 
Usposobienie: Brak pewności siebie, nerwowość, niski próg pobudliwości. 
Głowa: Nierównoległe linie czoła i grzbietu nosa, głowa jabłkowata. klinowata, za mały przełom czołowy, silnie uwypuklone mięśnie policzków. Kufa: Spiczasta, ze zbyt małymi lub za bardzo zwisającymi (powiewającymi) faflami. Grzbiet nosa wklęsły (nos siodłowaty). wypukły (rzymski) lub opadający (orli). 
Uzębienie: Za wady uznawane są wszelkie odchylenia od prawidłowego, całkowitego i pełnego uzębienia (tolerowany jest tylko brak P l w żuchwie). Wadą jest nieregularne ustawienie poszczególnych siekaczy przy zachowanym zgryzie, zbyt małe zęby. 
Oczy: Luźne powieki, zbyt czerwone spojówki. Oczy jasne, bursztynowe, oczy o kłującym spojrzeniu. Oczy wodnistoniebieskie. lub oczy o różnym kolorze u odmian jednobarwnych. Oczy zbyt szeroko rozstawione lub skośne, wyłupiaste lub zbyt głęboko osadzone. Uszy: Zbyt wysoko lub zbyt nisko osadzone, odstające na boki lub płasko przylegające. 
Szyja: Krótka, gruba, jelenia, za dużo luźnej skóry na podgardlu lub obwisłe podgardle. 
Grzbiet: Łękowaty lub karpiowaty. Grzbiet zbyt długi. Linia grzbietu wznosząca się ku tyłowi. Zad: Silnie ścięty lub zupełnie poziomy. 
Ogon: Zbyt gruby, za długi lub za krótki, za nisko osadzony, noszony powyżej linii grzbietu, haczykowaty lub zakręcony, skrzywiony na bok. zagięty, ogon uszkodzony, ze zgrubieniem na końcu, kopiowany. Klatka piersiowa: Płaska lub beczkowata, niewystarczająco szeroka lub głęboka, zbyt silnie uwypuklony mostek. Linia dolna: Brzuch zbyt słabo podciągnięty. U suk zbyt słabo podciągnięte sutki. 
Kończyny przednie: Niewystarczająco katowane, lekki, delikatny kościec, słabe umięśnienie; brak prostego ustawienia. Łopatki: Luźne, przeładowane lub stromo ustawione, Łokcie: luźne, wciśnięte lub wykręcone na zewnątrz. Przedramię: Wygięte, uwypuklone ponad stawem nadgarstkowym (koziniec). 
Staw nadgarstkowy: Zbyt miękki, zbyt wygięty. Śródręcze: Zbyt skośne, nadmiernie sztywne. Kończyny tylne: Za głęboko lub zbyt słabo katowane, krowia postawa, postawa wąska lub beczkowata. Staw skokowy: Niestabilny. 
Stopy: Płaskie, długie, mało zwarte z wilczymi pazurami. Ruch: Mało przestrzenny, związany, częsty lub trwały inochód. brak harmonii pomiędzy akcją przednich i tylnych kończyn. Szata: Włos twardy, matowy. 
Umaszczenie: 
Maść żółta: żółtoszare, żółtobłękitne, izabelowate lub brudnozółte. Pręgowane: podstawowa maść srebrnobłękitna lub izabelowata. rozmyte pręgi. 
Biało-czarne: podstawowe białe tło z niebieskoszarym przesianiem, duża ilość plam żółtoszarych i niebieskoszarych. Czarne: maść o odcieniu żółto-, brązowo- lub błękitnoczarnym. Błękitne: maść o odcieniu żółto- lub czarnobłękitnym. 
CIĘŻKIE WADY: 
Usposobienie: Niepewne. 
Uzębienie: Zgryz cęgowy. 
Oczy: Ektropia, entropia, 
Ogon: Załamany. 
WADY DYSKWALIFIKUJĄCE: 
Usposobienie: Agresywność, atakowanie spowodowane strachem. 
Nos: Rozszczepiony lub koloru wątrobianego. 
Uzębienie: Przodozgryz, tyłozgryz, zgryz krzyżowy. 
Umaszczenie: żółte lub pręgowane dogi z białą strzałką na czole. z białym kołnierzem, białymi palcami, skarpetkami lub białym końcem ogona. Błękitne dogi z białą strzałką na czole, białym kołnierzem, białymi skarpetkami lub białym końcem ogona. U arlekinów: całkowicie białe dogi (albinosy) oraz osobniki głuche; tzw. arlekiny porcelanowe (z przewagą błękitnych, szarych, żółtych lub pręgowanych plam), tzw. szare arlekiny (posiadające czarne plamy na szarym tle). 
Wielkość: Poniżej wskazanej wielkości minimalnej. 
UWAGA: Psy muszą mieć dwa, normalnie rozwinięte jądra, w pełni usytuowane w mosznie.