Dog Niemiecki - Serwis Molosy.pl - historia i opis rasy
Serwis Molosy.pl rok 2002 adres internetowy:

www.molosy.pl

Pochodzenie doga niemieckiego budzi wiele kontrowersji wśród autorów książek i kynologów.
Pojawia się twierdzenie, że praprzodkiem wszystkich dogów jest dog tybetański, którego wędrówka odbyła się od Tybetu przez Bliski Wschód,
a następnie do Grecji i Rzymu skąd trafiły do Europy Środkowej.
Prawdopodobnie dog niemiecki ma bardzo długą tradycję.
Wizerunki psów dogowatych odnalezione zostały w grobowcach Beni-Hassen, których pochodzenie datuje się na rok 2200 p.n.e.
Prawdopodobnym jest, że na rysunkach widniały podobizny dawnego typu Alaunta, któremu bliski jest współczesny dog niemiecki.
W Europie, w Campignien (Dania) odkryto dwie żuchwy psów dogowatych, pochodzących z 10.000 r.p.n.e. 

Często jednak jako protoplastów doga wskazuje się na bullenbeissery, oraz psy myśliwskie.
Z historycznego punktu widzenia powiązany on jest natomiast z dawnymi psami używanymi do nagonki i polowań na grubą zwierzynę.
Psy te były formą pośrednią pomiędzy mastiffem typu angielskiego, a chartem. Słowem dog określano kiedyś psa będącego mocnej budowy,
dużego i nie przynależącego konkretnie do jakiejś rasy. Po raz pierwszy nazwa dog niemiecki pojawiła się w 1876 roku.
Wcześniej natomiast spotykamy się z takimi nazwami jak dog ulmeński, dzikarz, dog angielski i dog duński.
Według Beckmanna (1895) na początku XVI wieku z Anglii i Irlandii przybyły na kontynent wszystkożerne, mocne psy.
Zwierzęta te, są jego zdaniem właściwymi założycielami linii dogów niemieckich, tym bardziej, że niemieckie słowo "dogge" wskazuje na
angielskie pochodzenie (dog).  
	
Aż po wiek XIX zwierzęta te określane były mianem "psów angielskich", a miejsce w którym je trzymano i hodowano, 
nosiło nazwę "angielskiej stajni". Johann Tantzer w swoim wydanym w 1680 roku dziele wspomina "psy angielskie" następującymi
słowy: psy angielskie wzięły swoją nazwę od Anglii lub Irlandii, ponieważ w tych właśnie krajach wyhodowano je po raz pierwszy.
Ich wielcy miłośnicy trzymali je w separacji od innych, po czym poznać można ich wartość. Niektórzy wielcy panowie,
prawdziwie miłujący polowania, najlepsze psy tego rodzaju nazywali psami dworskimi i wyszukiwali na nie zwierzęta najpiękniejsze
i najlepsze. Drugie pod tym względem nazywali psami przybocznymi, pozostałe zaś były i pozostaną psami angielskimi.
Obecnie psy takie hodowane są od małego na dworach i nie sprowadza się już ich do Anglii.
Jednak dogi używane były również przez Celtów i plemiona germańskie jako psy bojowe, do walk z bykami i polowań.
Jako, że dogi były zwierzętami wyjątkowo cennymi, dla ochrony psów podczas polowań zakładano im kaftany wykonane z barchanu,
bawełny, mocnego płótna, w środku wypełnione włosiem lub bawełną i w miejscach wyjątkowo narażonych na ataki dzikiej zwierzyny wszywano fiszbiny.
W związku z malejącą ilością dzikiej zwierzyny, a tym samym z ograniczeniem ilości polowań zaczęła się stopniowo zmniejszać popularność dogów.
Jednak psy te zachowały się u osób prywatnych pod nazwami doga ulmeńskiego i doga duńskiego. Z czasem nie można było jednoznacznie oddzielić obu ras od siebie. W związku z tym w roku 1878 ustalono, że obie rasy będą występowały pod wspólną nazwą doga niemieckiego. 	

W odniesieniu do doga niemieckiego używane są różne nazwy, na przykład Anglicy i Francuzi nazywają go dogiem duńskim lub "Great Dane",
czyli wielkim duńczykiem. Nazwa dog duński została stworzona przez Francuza Buffon'a, który stworzył teorię,
jakoby przodkami dogów duńskich były charty, które w wyniku przebywania w surowym klimacie stały się psami większymi i masywniejszymi.
Zależnie od źródła wskazuje się na ustalenie pierwszego wzorca rasy na lata 1878 lub 1880. Na przestrzeni lat ulegał on wielu zmianom.
Pierwszy klub hodowców rasy pod nazwą Klub Doga Niemieckiego powstał w 1888 roku w Niemczech.
Współczesny dog niemiecki jest zwierzęciem serdecznym i przyjacielskim. Jednak jak w każdej rasie znaleźć się mogą również zwierzęta agresywne.  	

Jest wspaniałym towarzyszem człowieka, niezwykle kochającym i przywiązanym. Wymaga on umiejętnego prowadzenia, łagodnego acz stanowczego.
Zawsze stanie w obronie członków rodziny i dzieci. Bardzo dobrym opisem charakteru dogów są słowa Rosalie Sigmund (1890):
"Również dzisiaj jak, zawsze, daję dogowi niemieckiemu pierwszeństwo  przed wszystkimi innymi dużymi rasowymi psami,
ponieważ żadna inna rasa nie łączy w sobie wszystkich tych cech, które czynią psa przyjemnym, nieuciążliwym współmieszkańcem,
a więc imponującej wielkości połączonej z rzadką elegancją, wielkiej odwagi z olbrzymim przywiązaniem i szczególną pojętnością.