Suka i Oseski

Tuż po porodzie, po wyprowadzeniu i umyciu suki, należy jej i dzieciom zapewnić ciepłe, czyste, wygodne posłanie. I spokój. Będzie im potrzebny przez pierwsze trzy tygodnie. Nie zapraszajmy w tym czasie do domu wszystkich krewnych i znajomych. Takie bodźce będą malcom niezbędne do prawidłowego rozwoju, ale przyjdzie na nie pora trochę później.

W pomieszczeniu, gdzie przebywa suka z nowo narodzonymi dziećmi, musi być bardzo ciepło, gdyż malcy słabo wykształcone mechanizmy termoregulacji. Słabe szczenięta często podgrzewa się promieniami podczerwieni. Warto pamiętać o nawilżaniu choćby przez roz-wieszenie mokrych ręczników na kaloryferze.
Najbardziej lubię zabrać kojec do swojej sypialni. Jest tam wtedy nieznośnie gorąco, ale mogę posypiając kontrolować sytuację.
W ciągu pierwszych dni po porodzie suka bardzo niechętnie opuszcza małe i na każde siusianie trzeba ją wyciągać siłą. Po trzech, czterech dniach, malcy rozwijają się dobrze, suka już chętniej wychodzi, choć stara się wrócić jak najszybciej.
Nie zapomnijmy o tym, że suka stale powinna mieć dostęp do świeżej wody. Przy licznym miocie lub niedostatku pokarmu wodę można zastąpić bawarką (środek mlekopędny, z powodzeniem stosowany przez nasze prababki).

KIEDY WSZYSTKO IDZIE JAK NALEŻY

Jeśli suka czuje się dobrze, ma dużo pokarmu i dobry apetyt, a szczeniaki przybierają na władze, to te pierwsze trzy tygodnie ich życia są dla hodowcy czystą przyjemnością i wypoczynkiem po stresach porodowych. Suka sama karmi, sprząta po maluchach, tak że śladu nie zostaje, a one śpią albo ssą. Wystarczy tylko sprawdzać, czy wszystko w porządku i zapewnić suce trzy a w razie potrzeby nawet cztery wysokobiałkowe posiłki dziennie.
Szczenięta rodzą się ślepe i głuche. Jak tylko otrząsną się z szoku porodowego, instynk-townie szukają sutka i zaczynają ssać. Matka masuje im brzuszki językiem, pobudzając do oddania moczu i kału. Najedzone zasypiają cichutko. Budzą się, gdy są głodne. Raczkując w poszukiwaniu sutka, czasem gubią drogę i zaczynają piszczeć. Piszczą też, gdy są głodne lub coś im dolega. Kiedy suka wychodzi, instynktownie tulą się do siebie – czują się wtedy pewniej i grzeją się wzajemnie.
Często zdarza się, że nowo urodzone szczeniaki przez pierwsze dwa dni nie przybywają na wadze, a nawet odrobinę chudną. Potem zaczynają rosnąć po kilkadziesiąt gramów dziennie. Uważa się, że prawidłowo rozwijające się szczenięta powinny podwoić swoją wagę w pierw-szym, a potroić w drugim tygodniu życia. Gdy jednak rosną nieco wolniej, ale systematycznie, nie ma powodu do niepokoju.
Między dziesiątym a czternastym dniem życia małe pieski otwierają oczy, nieco wcześniej otwierają się im kanały słuchowe. Szczeniaki raczkują, poznają najbliższe otoczenie. W trzecim tygodniu zaczynają wstawać na nogi, a nawet próbują bawić się ze sobą, co wygląda niesłychanie śmiesznie, bo są jeszcze bardzo niezgrabne i mają niepewne ruchy – jest im właściwie wszystko jedno, czy poruszają się w przód, w tył czy w bok. Z każdym dniem stają się bardziej kontaktowe. Pozytywnie też reagują na swoich ludzkich opiekunów.

PROBLEMY Z SUKĄ

Jeśli coś nie idzie pomyślnie, czekają nas stresy i nieprzespane noce. Złe samopoczucie suki natychmiast wpływa na samopoczucie szczeniąt, a kiedy szczeniaki czują się źle, suka staje się bardziej nerwowa, co z kolei źle wpływa na szczeniaki – błędne koło.
-W trakcie porodu nie odeszły wszystkie łożyska
W macicy powstaje stan zapalny, suka ma gorączkę i intensywny, nieprzyjemny w zapachu wyciek z pochwy, jest niespokojna, ma mało mleka, szczeniaki są też niespokojne i mało przybierają na wadze.
Trzeba natychmiast skontaktować się z weterynarzem, by przepisał antybiotyki. Z leków homeopatycznych bardzo skutecznie działa sabina, przy wysokiej gorączce podawana łącznie z lechesis i aristochlią.
-Rzucawka porodowa, zwana tężyczką.
Suka nie ma apetytu, traci mleko, jest bardzo osłabiona, występuje wyraźne drżenie mięśni. W ataku tężyczki suka robi się sztywna, niechętnie się porusza, jakby się pod nią łamały nogi. To skutek zaburzeń w gospodarce wapniowej, spowodowanych niewłaściwym żywieniem, ubogim w wapń i substancje mineralne, albo też skłonnościami osobniczymi bądź rasowymi (skłonność do tężyczki mają suki ras małych i jamniki).
Konieczne jest podawanie preparatów wapniowych pod kontrolą weterynarza (najlepiej w formie zastrzyków dożylnych lub domięśniowych).
-Suka ma za mało pokarmu
Albo była źle żywiona, albo jest to cechą osobniczą. Może to również być skutkiem bardzo licznego miotu. Niekiedy u suk nadwrażliwych pokarm zanika pod wpływem najlżejszego stresu.
Jeśli podawanie bawarki (nie wszystkie suki chcą ją pić) i obfita wysokobiałkowa dieta nie skutkują, pomocne są leki homeopatyczne pilsatilla i phytolacca.
-Nadmiar pokarmu
Zdarza się szczególnie często, gdy miot jest nieliczny.
Suki nie należy karmić obficie i trzeba stale kontrolować stan sutków. Te, z których szcze-niaki nie ściągają mleka, stają się twarde, gorące, nabrzmiałe i bolesne. Pomocne jest ściąganie mleka i zimne okłady. Z leków homeopatycznych – phytolacca i apis, a gdy nastąpi poprawa – mercurius solubilis. Nie należy dopuścić do powstania silnego stanu zapalnego, bo gorączkująca suka może stracić mleko, a jej choroba odbije się na rozwoju szczeniąt. Prze-wlekłym stanie zapalnym mogą się tworzyć ropnie i konieczna będzie operacja.
-Biegunka
Bywa wynikiem wadliwej diety (nadmiaru łożysk zjedzonych przy porodzie, nadmiaru mleka wypijanego przez sukę). Może też być objawem choroby układu trawiennego, nie związanej z ciążą, względnie infekcji bakteryjnej, która często ujawnia się przy osłabieniu organizmu. Ma wpływ na jakoś mleka, co może z kolei spowodować biegunkę u szczeniąt.
Trzeba zasięgnąć porady weterynarza, który znajdzie przyczynę i poda odpowiednie leki.
Napar z bobrka trójlistnego doskonale wpływa na przewód pokarmowy, choć jest bardzo gorzki i trzeba podawać go na siłę strzykawką do pyska.
-Odrzucenie szczeniąt
Zdarza się, gdy małe mają zbyt niską temperaturę, dlatego trzeba je dogrzewać. Pierworódki odrzucają szczenięta również na skutek szoku poporodowego. Zwykle mija on po dobie, dwóch, ale wrogie nastawienie do własnych dzieci może być też objawem choroby. Znów wchodzą w grę infekcje bakteryjne, czasem tężyczka. Odizolowanie szczeniąt nie rozwiąże problemu. W porę podjęta kuracja antybiotykowa poprawi samopoczucie suki na tyle, że będzie zajmować się dziećmi.

PROBLEMY ZE SZCZENIAKAMI

- Brak odruchu ssania
Pozornie wszystko jest w porządku: szczeniak garnie się do sutka, ale albo nie ssie wcale, albo odruch ssania jest tak słaby, że nie przynosi to żadnego efektu. Szczeniak nie przybiera na wadze, szybko się odwadnia (prawidłowo rozwijający się szczeniak jest sprężysty, ma przylegającą skórę i gładki włos, a jego brzuszek jest okrągły i wypełniony; szczeniak odwodniony jest wyraźnie chudy, ma pusty brzuszek, jego włos jest nastroszony, skóra luźna, a gdy ją odciągnąć, nie wraca na swoje miejsce).
Trzeba sprawdzić, czy brak odruchu ssania nie jest spowodowany rozszczepem podniebienia (można ti wyczuć, wkładając palec do pyszczka). Jeśli podniebienie jest w porządku, słabe szczenię dostawiamy do sutka i uczymy ssania. Palcami jednej ręki uciskamy sutek, drugą poruszamy łebkiem malca, kiedy tylko zasypia i przestaje pracować.
Szczeniakowi wyraźnie odwodnionemu podaje się podskórnie roztwór soli fizjologicznej i glukozę. Słabo ssącego szczeniaka dokarmia się butelką zawierającą substytut mleka matki (dostępny w sklepach z artykułami dla zwierząt), ale trzeba to zrobić bardzo ostrożnie, by malec się nie zachłysnął.
-Biegunka
Trudno ją zauważyć, jeśli suka starannie wylizuje szczeniaki, ale wystarczy je uważnie poobserwować. Jeśli są niespokojne, popiskują, mają bolesny, wypełniony brzuch i są odwodnione, mimo iż mleka im nie brakuje, to znaczy, że mają sensacje żołądkowe. Przyczyną może być zatrucie mlekiem suki w wyniku poporodowego zapalenia macicy, ale zdarza się, że mleko jest zakażone gronkowcem. Taki pokarm jest zabójczy dla malców – należy je jak najszybciej przestawić na sztuczne żywienie, a sukę „zasuszyć” przez ograniczenie płynów i dietę bezbiałkową oraz intensywny ruch i leczyć.
Przy lekkich sensacjach żołądkowych można podać malcom słaby napar z rumianku lub kopru włoskiego. Z leków homeopatycznych słabym szczeniętom należy podawać calcium carbonicum hahnemanni.
Częstą przyczyną biegunek i słabego rozwoju szczeniąt jest silne zarobaczenie. Zwykle pierwszy raz odrobacza się je po skończeniu trzeciego tygodnia życia, ale przy silnej robaczycy można w porozumieniu z weterynarzem zrobić to wcześniej.

Źródło: Serwis Molosy.pl www.molosy.pl