Czytelnia Molosy.pl > Weterynaria > Nosówka i parwowiroza

      Znalazłam w sieci opis chorób, przeciwko którym zawsze szczepimy nasze czworonogi. Jednak zazwyczaj nie mamy bladego pojęcia, czym są, jak się objawiają i do jakich skutków mogą doprowadzić.

NOSÓWKA

Przyczyny choroby
Chorobę wywołuje wirus z rodziny paramyxoviridae. Nasilenie występowania choroby notuje się w chłodnych i wilgotnych porach roku, od października do marca.
Istnieje także wrażliwość gatunkowa na tę chorobę - psy ras długonosych, owczarki, charty - dużo częściej chorują na nosówkę niż psy krótkonose - pekińczyki, boksery itp. Ryzyko zachorowania na nosówkę jest u psów rasowych mniejsze niż u mieszańców. Bardziej narażone są psy zarobaczone i pochodzące od przypadkowych handlowców.
Zarażenie może zajść poprzez bezpośredni kontakt z chorym zwierzęciem. Najbardziej zaraźliwa jest wydzielina z nosa i ślina chorego zwierzęcia. Wydalanie wirusa odbywa się ok 8 dnia po zakażeniu i kończy po kilku tygodniach. Na zakażenie wirusem nosówki psów są wrażliwe wszelkie gatunki z rodziny psowatych(pies, wilk, lis...), łasicowatych (fretka, tchórz, łasica...), szopowatych (szop, ostronos...) W miastach na nosówkę chorują głównie szczenięta w wieku 3-6 miesięcy.

Przebieg choroby
Wirus namnaża się początkowo w migdałkach i węzłach chłonnych śródpiersiowych. Wraz z limfocytami dociera do innych skupisk tkanki limfatycznej. Ok. 7 dnia po zakażeniu wirus obecny jest we wszystkich narządach limfatycznych, mogą w nich nawet powstawać ogniska martwicowe. W początkowej fazie zakażenia następuje pierwszy wzrost temperatury ciała; następuje to ok. 3-6 dnia od momentu infekcji.
W drugim tygodniu możliwe jest:
1. uwolnienie sie organizmu od zarazka (następuje rzadko, ale za to w następstwie pozostawia odporność trwałą)
2.ostra bądź łagodna postać choroby - przy ostrej postaci choroby wirus namnaża się w komórkach nabłonkowych układu oddechowego, pokarmowego, moczopłciowego, skóry oraz w ośrodkowym układzie nerwowym. Wiele psów pada między 2 a 4 tygodniem po zakażeniu w wyniku uszkodzenia centralnego układu nerwowego.

Objawy
Okres inkubacji choroby wynosi zazwyczaj od 3 do 7 dni. Początkowym objawem choroby jest podwyższona temperatura dochodząca do 39,5 - 41 stopni C. Temperatura po 1-3 dniach nieco spada, lecz w następnych dniach przybiera postać gorączki odwrotnej. Pojawia się brak apetytu, krosty, apatia, kaszel, zapalenie migdałków i gardła, zapalenie płuc, zapalenie spojówek i nosa ze śluzowatą wydzielina ropną. Mogą pojawić się objawy ze strony układu pokarmowego - wymioty, luźne stolce a nawet biegunki. Nieżyt krtani i oskrzeli przeradza się często w zapalenie oskrzeli, opłucnej i nieżytowe zapalenie płuc. Pojawia się stwardnienie i popękanie poduszek łap (stąd nazwa zwyczajowa - choroba twardej łapy). Nadmiernemu rogowaceniu i popękaniu ulega też lusterko nosowe. Pojedyncze skurcze mięśni (najczęściej jest to drżenie jednej łapki) pojawiają się po 3 do 6 tygodni od pierwszych objawów choroby. Postępując doprowadzają w ciągu następnych dni do skurczów całych grup mięśni i do regularnych ataków epileptycznych połączonych z utratą świadomości. Na skutek wzrostu ciśnienia płynu mózgowo rdzeniowego zwierzę może odczuwać ciągły ból, co wyraża się płaczem, nawet wyciem.

Leczenie
Rutynowa diagnostyka laboratoryjna polegająca na badaniu wydzieliny z worka spojówkowego, z nosa, z pochwy, bądź napletka za pomocą immunofluorescencji - pozwala, szczególnie w początkowym okresie choroby, na uzyskanie szybkiego i stosukowo pewnego wyniku badania.
W przypadkach wczesnego wykrycia choroby prowadząc leczenie przyczynowe można podać gammaglobulinę (koncentrat globulin odpornościowych surowicy psów uodpornionych wirusem nosówki)szczególnie ważną w pierwszych dniach choroby.
W późniejszym okresie pozostaje jedynie prowadzenie leczenia objawowego i podtrzymującego, sprowadzające się do opanowania powikłań bakteryjnych wywołujących zapalenie górnych dróg oddechowych, spojówek, jamy nosowej, błony śluzowej żołądka i jelit. Nie wolno zapominać także o prowadzeniu leczenia bodźcowego.
Leczeniu gammaglobuliną i paraimmunizacją (podawaniu nieaktywnych zarazków, w celu mobilizacji ogólnych sił odpornościowych) powoduje wzmożone produkowanie limfocytów, przyspieszone zostają również procesy wytwarzania interferonu(czynnika hamującego namnażanie się wirusów).
Skuteczne są także różnego rodzaju antybiotyki o szerokim zakresie działania. U młodych zwierząt nie stosuje się jednak tetracykliny gdyż zostawia trwałe ślady w szkliwie zębowym.
Jeżeli temperatura jest podwyższona pomagają lekarstwa przeciwgorączkowe. Nawadnianie organizmu oraz podawanie odpowiednich witamin działają odtruwająco na organizm.

Leki homeopatyczne: Lichenina, przetwory belladony, przetwory ciemięrzycy białej i roztwory jadu węży.

Czasami pies intensywnie leczony wraca do zdrowia, jednak czasami przez wiele lat zostają tiki nerwowe. Jednak ta choroba przebiega z dużą śmiertelnością.
Wirus nosówki psów jest bardzo wrażliwy na czynniki środowiska zewnętrznego. Szybko niszczą go rozpuszczalniki organiczne, również promieniowanie słoneczne i wysoka temperatura, w temp 4st C wytrzyma 9-11 dni a w temp pokojowej ok 2 dni.

PARWOWIROZA

O chorobie
Parwowioroza (zwana także psim tyfusem) jest to ostre, bardzo zaraźliwe zapalenie jelit wywołane przez parwowirus psów typu 2 (CPV-2). Jest to na całym świecie najczęstsza choroba zakaźna psów i chyba główna przyczyna padnięć szczeniąt do 6 miesiąca życia.
Parwowirus psów typu 2 jest najmniejszym wirusem zwierzęcym i jak wszystkie
zarazki z rodziny Parvoviridae jest niezwykle oporny na działanie czynników środowiska zewnętrznego. Jego zakres tolerancji pod względem pH wynosi 3-11, a w temperaturze 70 stopni Celciusza ginie dopiero po 30 min. W kale zachowuje zaraźność do 6 miesięcy w temperaturze pokojowej, a w niższej jeszcze dłużej.
Jeśli chodzi o środki dezynfekujące, to najlepiej działa podchloryn sodu (zawarty m.in w Domestosie), który niszczy wirus w przeciągu godziny.
Szczególnie wrażliwe na chorobę są rottweilery i dobermany.

Drogi zakażenia
Źródłem zakażenia są zwierzęta zakażone, a także te zwierzęta zakażone bezobjawowo, gdyż nie zawsze infekcja kończy się chorobą.
Wydalanie wirusa zaczyna się 3-5 dni po zakażeniu i trwa ok. 7-10 dni.
Zarazek wydalany jest krótko ale za to obficie podczas biegunek.
Zarażenie następuje nie tylko poprzez bezpośredni kontakt z zakażonym kałem, ale także może nastąpić wskutek przeniesienia do zwierzęcia śladowych ilości kału na butach czy ubraniu.

Przebieg choroby
Wirus namnaża się najpierw w tkance limfatycznej okolicy gardła, węzłach chłonnych śródpiersiowych i w grasicy.
Następnie między 1 a 5 dniem wirus dostaje się do komórek nabłonka języka, jamy ustnej, przełyku i jelita cienkiego, a także do miejsc gdzie zachodzą intensywne podziały komórkowe, czyli do szpiku kostnego.
Gwałtowna replikacja wirusa może doprowadzić do zaburzeń układu krwiotwórczego.
W komórkach nabłonkowych jelita cienkiego zachodzą również liczne podziały wskutek czego powstaje główny obraz parwowirozy.
Następnie przesuwa się do kosmka jelitowego, gdzie ulęgają złuszczeniu.
Kosmki ulęgają skróceniu, czego skutkiem są biegunki.
Co dzieje się około 10 dnia po zakażeniu.
Stan zapalny jelit prowadzi także do wymiotów i do utraty apetytu i pragnienia.
Po 2-3 dniach biegunka się zmniejsza lub ustaje.
Parwowiroza trwa krótko, ale śmiertelność wynosi ok.30-40%.

Objawy
Okres inkubacji choroby wynosi od 3 do 8 dni.
Objawy pojawiają się nagle.
Zasadniczym i pierwszym objawem choroby są uporczywe, często powtarzające się wymioty,
początkowo treścią pokarmową, a następnie jest to żółty, ciągnący śluz.
Wreszcie po 6-24 godz. pojawia się biegunka. Początkowo szara,
powoli przeistaczająca się w krwistą o specyficznym gnilnym zapachy.
Zwierzęta, u których nie wystąpiło krwawienie mają większe szanse na przeżycie.
Uporczywe wymioty i biegunka w ciągu kilku godzin doprowadzają do krańcowego odwodnienia.
Chory pies w błyskawicznym czasie staje się apatyczny i zobojętniały na otoczenie, wykazuje silne osłabienie.
Postępujące odwodnienie organizmu objawia się utratą elastyczności skóry, zmatowieniem i wypadaniem sierści.
Gałki oczne sprawiają wrażenie zapadniętych, a rysy pyska ulegają zaostrzeniu.
Błony śluzowe są blade i bardziej suche. Pies przyjmuje przymusową postawę leżącą,
pojawia się przyspieszona praca serca, drastyczna apatia prowadząca do śpiączki.

Leczenie
W leczenie Parwowirozy najważniejsze jest nawadnianie organizmu psa. Podaj się również antybiotyki o szerokim zakresie działania, duże dawki kortyzonu, leki przewkrwiotoczne, nasercowe, witaminę B-complex i witaminę E. Oprócz tego można zastosować surowicę zawierającą przeciwciała CPV-2, ale warunkiem ich stosowania jest wczesne podanie, w ciągu 24 godzin od wystąpienia pierwszych objawów choroby.
Aby zabezpieczyć przed parwowirozą, należy stosować szczepionki.

Źródło: Opracowanie własne na podstawie http://republika.pl/pippi1/  wyłącznie dla Serwisu Molosy.pl www.molosy.pl - Redakcja Molosy.pl

Serwis Molosy.pl www.molosy.pl
 

powrót do strony głównej czytelni serwisu kliknij tu!