Dyskopatia

Dyskopatia to schorzenie, które charakteryzuje się zaburzeniami neurologicznymi wynikającymi z uszkodzeń związanych z degeneracją, przesunięciem bądź wypadnięciem tarczek międzykręgowych.

Tarczki międzykręgowe służą do połączenia kręgów w jedną stabilną całość, jaką jest kręgosłup, a zbudowane są zasadniczo z dwóch elementów tj. jądra miażdżystego oraz pierścienia włóknistego. U psów ras chondrodystroficznych czyli takich, które wykazują wrodzoną predyspozycję do zwyrodnienia chrząstek, dyskopatia pojawia się najczęściej. Są nimi: jamniki, pekińczyki, a także spaniele, pudle, buldogi francuskie i beagle. Proces patologiczny polega na tym, że pierścień włóknisty, który otacza jądro miażdżyste, ulega zwyrodnieniu, co prowadzi do osłabienia jego struktury bądź przerwania. Wtedy to jądro miażdżyste, które zajmuje centralną część tarczki, może częściowo, lub całkowicie poprzez uszkodzony pierścień przemieścić się w kierunku rdzenia kręgowego. Nie byłoby w tym nic złego, gdyby nie fakt, że jądro miażdżyste uciska na rdzeń kręgowy, czego konsekwencją są zaburzenia w przepływie impulsów nerwowych między mózgiem a nerwami obwodowymi. Normalnie sprężysta tarczka międzykręgowa może ulec skostnieniu — zwapnieniu, a także w takim stanie lub wcześniej, przemieszczeniu, czemu z reguły towarzyszą stany zapalne w obrębie okolicznych tkanek. W wyniku ucisku bezpośredniego lub pośredniego (obrzęk tkanek) lub stanów zapalnych dotknięte są nerwy wychodzące z otworów międzykręgowych. Czynnikiem sprzyjającym wystąpieniu klinicznych objawów dyskopatii jest brak aktywności ruchowej, otyłość, a także podeszły wiek. Z reguły schorzenie to u jamników pojawia się w przedziale wiekowym 3-7 lat. Najczęściej zmiany lokalizują się w odcinku szyjnym oraz piersiowo-lędźwiowym. Prawie nigdy nie spotyka się zmian w środkowym odcinku kręgosłupa piersiowego. W dyskopatiach odcinka szyjnego dominującym objawem jest ból w czasie wykonywania ruchów głową i szyją. Pies nie chce się poruszać, a głowa i szyja są usztywnione. Brak apetytu i niechęć do picia są wynikiem niemożności przyjęcia odpowiedniej postawy do jedzenia, a nie niechęci do pobierania pokarmu. Wypadnięcie lub przemieszczenie jądra miażdżystego w odcinku piersiowo-lędźwiowym powoduje uogólniony ból i sztywność tylnej części ciała, pojawia się wygięcie kręgosłupa i występują kłopoty z defekacją i oddawaniem moczu. Taki pies niechętnie się porusza, pojawiają się niedowłady lub porażenia. Wyróżnia się kilka rodzajów porażeń w zależności od miejsca i czasu trwania uszkodzenia lub ucisku na rdzeń kręgowy tj.: porażenie spastyczne, wiotkie oraz postępujące. Przy każdym z nich dominują inne objawy. W porażeniu spastycznym występują: zatrzymanie moczu i kału, zwierzę przyjmuje wtedy charakterystyczną pozycję „siedzącego psa”. W długotrwałych przypadkach może dojść do porażenia wiotkiego — pies przyjmuje pozycję „foki” i dochodzi najczęściej do porażenia zwieracza odbytu i pęcherza moczowego, czego konsekwencją jest nietrzymanie moczu i kału. Kolejnym porażeniem jest porażenie postępujące, które generalnie prognozuje źle. Dotyczy to zmian w odcinku piersiowo-lędźwiowym, a objawy kliniczne przypominają wstępujące zapalenie rdzenia kręgowego. Manifestuje się to podwyższoną ciepłotą ciała, brakiem apetytu, uniesioną głową i często zwierzę nie kontroluje czynności kończyn przednich. Dość szybko pojawiają się również porażenia ruchowe kończyn miednicznych. Najczęściej śmierć zwierzęcia następuje przez uduszenie na skutek porażenia mięśni oddechowych i przepony. Pewne rozpoznanie schorzenia jest trudne i wymaga pełnego badania klinicznego. Lekarz badając poszczególne odruchy u zwierzęcia może określić przybliżone miejsce ucisku na rdzeń, bądź uszkodzenia. Kolejną niezbędną częścią diagnozy jest wykonanie zdjęcia rentgenowskiego i ewentualnie mielografii. Po badaniu i obejrzeniu zdjęcia rtg często można określić, czy dany przypadek kwalifikuje się do leczenia zachowawczego, czy chirurgicznego. Do leczenia zachowawczego nadają się przypadki, które charakteryzują się bólem, bólem i niedowładami, pełnymi porażeniami i wieloogniskowością zmian. Jeśli chodzi o leczenie farmakologiczne, stosowanymi lekami są: środki przeciwbólowe, sterydowe leki przeciwzapalne, witaminy z grupy B oraz inhibitory acetylocholinesterazy (NIVALIN), leki usprawniające krążenie w ośrodkowym układzie nerwowym. Zabieg chirurgiczny polegający na wyskrobaniu części tarczki międzykręgowej (fenestracja), lub usunięciu wypadniętego jądra (hemilaminektomia) stosuje się w zależności od rodzaju zmian. Ponadto w dyskopatii używa się laseroterapii zarówno w leczeniu zachowawczym, jak i w czasie rehabilitacji po zabiegu chirurgicznym. Promieniowanie laserowe ma zdolność wnikania w głąb tkanek, pokonując barierę skóry na głębokość od 3 do 10 cm Powoduje biostymulację w całym obszarze działania z jednoczesnym oddziaływaniem ogólnoustrojowym. Promieniowanie laserowe o małej mocy ma korzystne działanie przeciwbólowe. Laseroterapię można zastosować w leczeniu porażeń spastycznych, zarówno z komponentą bólową, jak i bez niej. Z analiz przeprowadzonych przez Klinikę Chirurgii Małych Zwierząt w Warszawie wynika, że doprowadzenie zwierzęcia w ciągu pierwszych 10 dni od wystąpienia pierwszych objawów klinicznych korzystnie wpływa na wyleczenie. Reasumując — pamiętajmy jak ważna jest wnikliwa obserwacja zachowania naszych czworonożnych przyjaciół oraz bezzwłoczna ingerencja lekarza weterynarii w chwili pojawienia się pierwszych zmian. Powyżej zostały omówione objawy i postępowanie w przypadku dyskopatii. Bardzo podobne objawy, zwłaszcza w początku wystąpienia choroby, mogą towarzyszyć zniekształcającym zwyrodnieniom kręgów. Tu schorzenie ma charakter wytwórczy — narastania zniekształceń. Obejmuje kręgi i więzadła prowadząc do usztywnień kręgosłupa. Objawy kliniczne nie są zależne od rozległości zmian i z reguły narastają powoli. Niekiedy rozległe zmiany w obrazie rtg nie powodują większego bólu i dolegliwości i odwrotnie w innych przypadkach małe miejscowe zmiany mogą spowodować niedowłady kończyn i silny ból. Podstawą postępowania w każdym z przypadków jest możliwie szybka diagnoza weterynaryjna i kierunkowe, specjalistyczne leczenie. Nie zapominajmy, że wczesne rozpoznanie całej tej grupy schorzeń przesądza o rokowaniu pomyślnym. Zaniedbanie prowadzi do daleko idących konsekwencji jak odleżyny, zaniki mięśniowe, zaburzenia w obrębie układu moczowego i inne, co przy zaniedbaniu pacjenta kończy się jego śmiercią.

Źródło: Serwis Molosy.pl www.molosy.pl