Psy rasy Alano Espańol

Alano - historia i opis rasy Serwis Molosy.pl, rok 2002
Alano Espańol jest typowym molosem, dużym i silnym psem, którego historia sięga czasów pierwszych Molossianów. Alano można uznać za starożytną rasę psów. Przetrwało do dnia dzisiejszego wiele teorii i koncepcji stwierdzających pochodzenie rasy. Jednak, tak jak w wielu historiach ras, tak i w tej nie można jednoznacznie wskazać, skąd, gdzie i kiedy dokładnie pojawił się Alano Espańol. Najczęściej spotkać się można z teorią, że hiszpański Alano jest potomkiem psów Alanos (Alans), które przywędrowały wraz z Alanami w czasie najazdu na Półwysep Iberyjski w 406 roku przed naszą erą. Jednak psy te nie zachowały się do dzisiaj w oryginalnej formie, lecz zarówno ich wygląd jak i charakter ewoluowały przez wieki.
Alano jest rasą mającą długą historię na terenie Hiszpanii. Zazwyczaj stosuję się nazwę rasy Alano Espańol, jednak spotkać się można również z nazwami: Perro de Presa Espańol, Spanish Alano, Alano de Carnicero i Mastin de Pelo Corto. Alano miał niewątpliwy wpływ jako przodek na powstanie wielu innych molosów, w tym Presa Canario, Ca de Bou, Fila da Terceira z Azorów, Fila Brasileiro, Perro Cimarron, Dogo Cubano i Dogo Argentino. Jako, że Alano występował w różnych rejonach Hiszpanii i wykorzystywany był do różnych celów, zależnie od nich znany był pod kilkoma nazwami: Alano Espańol, También llamado Chato de Presa, Chato Salmantino, Perro de Toro, Perro de Presa Espańol, Dogo de Burgos, Mastín de Jabalines,. Na przykład, Perro de Toro był tylko cięższą wersją Alano, używaną do walk z bykami. Jednak rasa ta nie została oddzielona od Alano Espańol. Przyczyną takiego faktu, mogło być to, że przedstawiciele „typu” lżejszego Alano i cięższego Perro di Torro byli krzyżowani ze sobą w sposób zbytnio nie kontrolowany. Nie można więc jednoznacznie stwierdzić, czy dany pies to Alano czy Perro de Toro. Jednak część hodowców i entuzjastów rasy dąży do oddzielenia tych dwóch typów ras i ustanowienia dla nich oddzielnych wzorców.	Alanos Espanoles del Castillo del Encinar www.perroalano.com
Przypuszcza się, że Alano przywędrował na Półwysep Iberyjski w V wieku razem z Alanami i tym samym powinien być postrzegany jako bezpośredni potomek Alaunta. Hiszpanie dokonując odkryć i kolonizacji nowych ziem przywozili ze sobą Alano, które w odizolowaniu krzyżowały się między sobą zachowując potencjalnie czystość rasy. Na początku XX wieku rasa ta zaczęła powoli ginąć. Między innymi spowodowane było to wydaniem zakazu organizowania walk byków w 1883 roku, jak również pojawieniem się nowych ras, które używane były jako psy pasterskie. Ostatnia para Alano Espańol została wystawiona w 1963 w Retiro Parku w Madrycie i kilka lat potem została uznana za wymarłą.
Alano nigdy nie startował w rywalizacji wystawowej. Hodowany i selekcjonowany był zawsze tylko pod kątem swoich walorów użytkowych. We wczesnych latach 80' grupa entuzjastów tej rasy razem z Carlosem Conterą poszukiwała pozostałych przy życiu przedstawicieli rasy Alano. Poszukiwania Alano dały dobre rezultaty. Okazało się, że w obszarach Extremadura i Casstille żyło kilka Alano, ale całkowitym zaskoczeniem było odkrycie w Encartaciones Dolinie (Valle de las Encartaciones) w północnej Hiszpanii, stawki 300 Alano, które nadal używane były jako psy pasterskie. Najlepsi specjaliści z zakresu genetyki starali się zebrać dane o populacji, która służyła do odtworzenia rasy Alano Espańol na terenie Hiszpanii. Przeprowadzone badania genetyczne 22 psów z Doliny Encartaciones zostały przeanalizowane w Instytucie w Cordobie. Efekt tych badań był zadziwiający, okazało się, że konstrukcja DNA tych psów, wykazywała, że na przedstawicieli tej rasy nie miała wpływu (jakiegokolwiek genetycznego) inna rasa. Być może jeszcze bardziej interesującym jest fakt, że jeden allel wykazywał, że Alano jest zupełnie oddzielną rasą. Można przypuszczać, że Alano Espańol cieszył się wielką popularnością aż do 1983 roku, kiedy to, wprowadzony został zakaz walk z bykami. Alano jest urodzonym psem do polowań, charakteryzującym się niezrównaną dzielnością i odwagą. Jest świetnym towarzyszem jako pies podwórzowy lub pracujący.	NASAA www.spanishalano.com
Hiszpański Alano, w przeszłości, pełnił kilka funkcji w tym: pilnował i pasł dzikie lub półdzikie bydło, walczył z bykami (ta wątpliwa rozrywka została zakazana w XIX wieku), uczestniczył w działaniach wojennych i polowaniach, jak również stał na straży bezpieczeństwa domostwa swojego pana. Alano był psem wyjątkowo wszechstronnym i uniwersalnym. Ze względu na budowę pyska psy te, sprawdzały się świetnie w roli poskramiacza byków. Ich zadanie polegało na złapaniu byka za nos w celu przytrzymania i umożliwienia właścicielowi podejścia do zwierzęcia. Jeżeli odbywało się polowanie na zdziczałe bydło, to w takim wypadku istniała możliwość zabicia byka przy użyciu białej broni. Jeszcze do połowy lat 90’ psy te były używane w rzeźniach do pomocy przy uboju. Współcześnie Alano Espańol używany jest jako pomocnik przy bydle, pies stróżujący, obronny jak również z powodzeniem sprawdza się w trakcie polowań. Jego budowa, sprawiła, że jest on zwierzęciem szybkim, zaciętym, którego umiejętności wykorzystywane były w przeszłości do niechlubnego sportu, jakim były walki z bykami. Alano jest typowym krzepkim molosem z żebrami klatki wygiętymi w łuk, z klatką piersiową sięgającą do poziomu łokci, z silnymi i wysklepionymi ramionami. Przednie nogi są bardziej silne, szeroko rozstawione. Można powiedzieć, że ich łapy są ogólnie większe niż innych przedstawicieli ras tej samej wielkości i wadze. Grzbiet silny, prosty i umięśniony, robi wrażenie monolitycznego. Mięsnie w zadzie są dobrze rozwinięte i plecy wraz z nogami wskazują na bardzo stateczne i dobre z kontowanie. Ogon Alano jest nie kopiowany, grubszy w podstawie zwężający się ku końcowi. Brzuch jest podkasany do wnętrza dający wrażenie większej atletyczności psa. Szyja jest silna, potężna i szeroka. Głowa Alano jest typową budową brachycephaliczną (typ buldoga) w kształcie. Pysk jest szeroki i reprezentuje w przybliżeniu 35% całkowitej długości głowy, zakończoną płaszczyzną pionową. Nos jest duży, szeroki i czarny z otwartymi nozdrzami. Uszy zwykle są kopiowane, nieznacznie zaokrąglone na końcach. Alano ma bardzo potężne szczęki. Zęby są szerokie, zdrowe, często ustawione nożycowo. Porzodozgryz jest dozwolony, jeśli nie jest większy niż 2 mm. Chód Alano przypomina poruszanie się pantery, spowodowane jest to zwyczaj noszeniem głowy nisko, i odznaczaniem silnych ramion, najlepiej widocznych ze strony bocznej. Alano Espańol jest niezmordowanym molosem, mogącym utrzymywać stały, pełny wdzięku, zwinny kłus. Kiedy galopuje jest szybki i elastyczny, doskonale widać wtedy harmonię mięśni i wielką siłę psa. Umaszczenie Alano zawiera żółte odcienie, szare i czerwone (w jasnych lub ciemnych tonach) często również czarną maskę. Prawidło zbudowany Alano powinien być wzrostu w przypadku psów 58-63 cm, a suk 55-60 cm. Waga tych psów waha się w granicach 35-40 kg. Alano jest psem bardzo dominującym, samodzielnym, ale odpowiednio traktowany staje się zwierzęciem wiernym i podległym swojemu panu. Przedstawiciele tej rasy są bardzo czuli w stosunku do swojej rodziny, cierpliwi i serdeczni w stosunku do dzieci. Alano jest psem niezawodnym, zrównoważonym, zdecydowanym w reakcjach. Dobrze ułożony Alano stanie się świetnym przyjacielem rodziny, ale nie należy zapominać o tym, że nie jest psem tolerancyjnym w stosunku do obcych. Jego podejrzliwy charakter może sprawiać wiele problemów. Jeżeli na jego terenie znajdzie się niepowołana osoba, Alano z pewnością przystąpi do ataku poprzedzonego krótkim ostrzeżeniem. Przedstawiciela tej rasy można określić jako nieustraszonego, lojalnego, pełnego poświęceń psa o silnym i dominującym charakterze. Stabilny charakterologicznie Alano powinien być psem silnym, opanowanym o zdecydowanych reakcjach, lecz zarazem nie może wykazywać zbyt dużej agresywności. Pełną dojrzałość fizyczną i emocjonalną Alano osiąga tak jak wszystkie molosy dość późno, czyli pomiędzy 2 a 3 rokiem życia. Zazwyczaj przedstawiciele tej rasy dobrze dogadują się z innymi psami. Zintegrowany pies potrafi pracować i bawić się w zespole. Jednakże, należy pamiętać o tym, że każdy z psów będzie pilnował hierarchii wewnątrz stadnej i jeżeli zajdzie taka potrzeba będzie bardzo agresywnie i z całym poświęceniem walczył o jej utrzymanie. Jest psem lubiącym wyzwania, zabawę, bliski kontakt z właścicielem. Alano Espańol, tak jak większość molosów potrzebuje właściciela mającego nad nim pełne panowanie. Alano jest psem zadziwiająco zwinnym jak na swoją wielkość i masę. Potrafi bez większego problemu wspinać się po drzewach z zadziwiającą zwinnością porównywalną z kocią, jako, że jest zwierzęciem sprężystym bez problemu potrafi pokonać nawet dość spore przeszkody. Jest naturalnie uzdolnionym psem, który jeżeli jego pan mu na to pozwoli, będzie mógł w pełni pokazać swoje talenty ćwicząc agillity. Alano nie nadaje się zbytnio na psa domowego, mieszkającego w bloku. Może stwarzać wiele trudności, gdyż jak już wcześniej pisaliśmy nie jest wyrozumiały i przyjazny dla obcych. Nadaje się świetnie jako pies towarzysz i obrońca domu lub posiadłości. W rasie tej zdecydowanie samce są bardziej agresywne i dominujące jak również potrafią w wieku szczenięcym być „pokazowymi” niszczycielami. Jako, że Alano zawsze były psami użytkowymi, warunki życia, klimat i wymagania stawiane przed tymi psami prowadziły do selekcji zwierząt najbardziej predysponowanych do wykonywania powierzonych im zadań. Przeżywały tylko najsilniejsze egzemplarze. Alano Espańol jest zwierzęciem zdrowym nie mającym jakiś znaczących problemów. W umiarkowanym klimacie Alano może żyć i spać na dworze. Odporne są zarówno na upały, chłody, wilgoć jak również znaczną suchość powietrza. W środkowej Hiszpanii zimy są dość mroźne, zaś lata upalne. W zimie, temperatura waha się w granicach 20-30 stopni Celsjusza poniżej zera. Natomiast na Północy Hiszpanii, wilgotność powietrza jest niezmiernie wysoka. Hiszpański Alano zawsze śpi na zewnętrz i świetnie dostosowuje się do wszystkich warunków klimatycznych. Jeżeli Alano Espańol nie będzie używany jako pies pracujący, należy zapewnić mu możliwość codziennych ćwiczeń w celu wyładowania jego niespożytej energii. Ideale do tego celu będą ćwiczenia agillity. Alano nie sprawia również wiele problemów pielęgnacyjnych, jego krótki włos, nie wymagający specjalnych zabiegów. Okolicznościowe szczotkowanie gumową szczotką będzie wystarczającą porcją zabiegów, zapewniających usunięcie martwego włosa i dobre dokrwienie skóry. Kąpiele jako takie nie są konieczne, jednak, jeżeli zajdzie taka potrzeba, można spokojnie umyć psa w wannie i osuszyć ręcznikiem.
Zobacz również Galerię Molosów kliknij tu! lub na baner
Serwis Molosy.pl www.molosy.pl www.KlubMolosa.pl Nowa Era Molosa